Vurguna Münhasır

Vurguna münhasır

Yoğun stres, uçsuz bucaksız orman ağzı. Ömrüm eriyor buz kesmiş havalarda. Yaşam elbette bir dezavantaj ömrüme. Özlemin çare olmuyor sensizliğe ve kaldırım taşları elbet suskun. Çare nerdedir bilinmeyen bir kaçış anatomisi. Düşmekten, düşmeye halim kalmaz. Nefes eziyeti meşrutiyeti savunuyor. İçim fazlasıyla yoklukta canım seni arayışım durmamak ertesine sığınır damından buzul sarkan gecelerde. Farklı diller eziyet halinde ilerliyor. Başaramamak acısı sürüyor toplum savaşları arasında. Uzun koridorlar bağrına basıyor bizi nefes almaktan korkan basit müptezeller ışığında. İstisnai durumlarda ağır düşüştür bu meret. Dumanların çaresizliği yaşanır tüm kavim göçlerinde. Mutlu değilim ve iyi de.

Fazla ağır özlem

Can.