Bağımsız acıma toplumu
Yırtınıyor bulutların arasında kamçısıyla güneş. Durmadan ahlıyor kalabalık ve devrik çadırlarında yaşayanlar. Kalbimizin atmaya her yeltendiğinde bir sevda türküsü çırpınıyor derinlerde. Nefesini tutma suyun altında, bu haksızlık olur balık kavmine. Damarlarımda sızlıyor sensizliğin acıları. Uçmaya yelteniyor bir kaç parça acımasız temmuz çiçeği. Mehilleniyor ehlileşmeye aşk kaldırımları. Şehir senelerce aç kalmış ve mahrum saçlarından. Aşkın bir kokusu var bu sana selam dursun. Özlüyor ve lanet okuyorum elinde kitabıyla karşımda duran özlem kumpanyasına. Evet canım gözden ıraklık gönlümün ortasına oturup kaldı, adı sensin bırak bende kalsın.
Can.
23 Aralık 2014 Salı
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder