Işıkları söndürdüm. Başlayabiliriz.

Işıkları söndürdüm. Başlayabiliriz.

Nefes almakta zorlanıyorum, ulaşmaya çalıştığım rüyalarım var. Gerçekle hayal arasındaki o ince çizgide dolanıp duruyorum. Çok kısık sesle bağıran birkaç ruha sahibim. Radikal kararlar alıyorum son günlerde, bir parka çocuk götürmek gibi veya düşmek gibi en güzel elbiselerinle. Düşmek demişken susmaya başladım bu dönemlerde, konuşmanın ağırlığını kaldırmak istemiyorum. Yutulmuş harfler fikirlerime baskı yapıyorlar. Bir güvercin edindim ve ona konuşmayı öğrettim susarak. Başım ağırlaşıyor, hesap vermemek için elinden geleni yaptı. Bir gece kokusu duyuyorum ve bu yokluğu işaret eden bir nokta. Karanlık bir koku duyuyorum, o kadar koyu ve bir o kadar özgür. Beni anlıyor vesselam. İçime benzer yanları var gecenin genel bir karanlık ve susmak bir bilmeyen bir koku. Ağır.. Ayaklarıma dolanıyor aşkın bağları koparılmış gibi palalarla. Sen yaşıyorsun burada gezinen bir beden var evimde. 

Can.