Sessiz özlemek iyidir

Sessiz özlemek iyidir

Yoğunlaşıyor lağım ağızları, talihsiz merdivenlerden inen çocuklar ellerini kontrol edemiyorlar. Yatağımın arasında sırtıma değen soğuk tırpan. Turuncu bir ışık içimde cesetleri mezara diziyor. Bu karanlıkta yolumu bulamıyorum. Bulutlar kabalaşıyor, çay bardaklarının dibi sarı. Renkler oldukça anlamını kaybediyorlar. Burgular çepeçevre sanıyor bugünü, yarını, geceyi ve gündüzü. Tekerlekler başımın içinde olanca hızıyla dönüyorlar. Pencerelerim parmaklıklara esir düşmekte ve nefesim hançerini fütursuzca sallıyor. Hiç bir şeyin anlamsızlaştığı ve devlerin prim yaptığı bir karanlığa doğru sürükleniyorum. Sırtımda binlerce ayak izi ve toprak ağzımdan içeri kayıyor. Toz parçacıkları yerini dumana bırakıyor. Dolu ve tipi son nefesime eşlik edebilir. Yolculuk kumpanyası fazla ağır olabilir. Bahar gelirse bu karların soluyuşuna delalettir. Parmaklarımın arasından gözyaşları kaymakta. Beynimin ve fikirlerimin arasında kirli bir baskı söz konusu. Çatlamak üzeri olan damarlarım kalbimle bir düello aşamasında. Susuyorum ve bu sessiz özlemek sayılsın. İçimize atılan onca çöpe rağmen.

Can.