Döngü

Döngü

Bir konferans toplanıyor yarım kalmış ağaçların alt taraflarında, sis çökmüşlüğü ve kaprisler nefesleniyor çölün kıyısında. Bir bumerang çarpıyor kafamıza, ağaçların yaprakları dökülüyor beyazların içine. Nefret kanatlanıyor arlarımızdan. Ömrü dallara takılıyor gece ayazında toprağı öpenlerin. Bir kız geliyor ve gidiyor, tamamen buna odaklanmış ve elleri bunun üzerinde çalışıyor. Saçları rüzgarla savaşıyor ve sürekli uzaklaşıyor. Arkasından ağlıyor çatlak duvarlar, kıymeti değerleniyor ve tüm Avrupa kıyılarında bu konuşuluyor. Ben düşüyorum, sürtünüyor karların arasında. Soğuk ensemi kırmızılaştırıyor ve çürüyor kalbim sabahın ilk ışıklarına kadar. Havalandırmalar teker teker kapanıyor ve üflenen dumanlar tekrar içime giriyor. Anlamsız sorgular baş gösteriyor güneşin bulutların arkasındaki yalnızlığına. Çayımın demi git gide artıyor. Kavgalar başlıyor uçan kuşlar arasında, göç yolları değişiyor. Nefret bu kavmin en büyük sorunu olarak kayıtlara geçiyor. Bunalımlar kaçınılmaz sonlara sürüklüyor beni. Dağın zirvesinden aşağı çığlıklar atılıyor ve başımın içinde bir şeyler zonkluyor. Sanırım bir şeyin ayak sesleri bunlar, dilim varmaz.

Can.