Buz tutası var
Ayaz iyice bastırdı artık, kaldırım taşları görünmüyor beyazlardan. Özleniyor tüm sıyrıkların ve yaraların sahipleri. Nerede benim camıma konan kanatlılar? Öyleyse bir dumanla ben de göçe yollanayım. Tam ensemde bir nefes var elinde tırpanı bekler. Beklemek kelimesi anlamını aşar ve cümlelerin korkuları oluverir. Canlı reflekslerini birer birer bırakıyorum. Geceler kendini iyiden iyiye hatırlatmaya başladı. Yokuşlar ve dibi olmayan çukurlar selamını eksik etmezler. Adımlamakta zorluk çekiyorum. Beklenesi insanlar hızlı şekilde giderler. Balonlara bakar sokak çocukları. Fazla söyleyecek cümlem yok artık, beynim uyuşmakta, nehir donmakta ve alevler sönmekte. Sanırım derin bir muhabbet başlayacak ardımdan.
Can.
6 Ocak 2015 Salı
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder