Evrim Çağı

Evrim Çağı

Hapishanelerin parmakları kıtırdıyor,
Gecenin ortasında derin bir yarık,
Örgülerin kefenleri kırık.
Tepeli bir kaplumbağa seyri yarım bırakıyor,
Ellerimin dermanı kalmadı, yazık.

Kuş uçuşu bir pazar kuruluyor.
Dumanlar geride bırakmak bir evi.
Nigavendigar ağır bir türkü bağırıyor,
Kırıklar artış duvarını aşıyor.
Taranacak teller kaleyi ele verdi.

Bulutlar kapatıyor parlaklıkların önünü,
Bu var ya, bu devrim-i bir kuşun ölümü.
Bir netice dahi söylemenemez bu ıstıraba,
Kız çocuğuna ne söylersen ağlamakta.
Telli bir ses omurlarıma yüklenir.

Nerdedir şeyh, papaz, kız?
Nerde siyahi bir gece?
Nerde vuslatın kör bekçileri?
Kimin ağzı salyasında boğuluyor?
Kini devrilen küçük vatandaş kim?

Bilinmez çarşaflar düşüyor ıslak camdan,
Ellerim kelepçeli.
Kızım ölü.
Nevrimi sorma,
Şartelleri kapa.

Can.