120 Yaşında Kaldırıma Basmak

120 Yaşında Kaldırıma Basmak

Han kapılarından göğe uzayan kayığımdayım,
Kış uzun sürdü, ömrümün son basamağındayım.
Ciğerimin hırıltısı geceyi sarkıtlar ile kesiyor,
Kızıma kalan son tebessümümü sandıklarda saklıyorum.
Kaldırımlara sırt üstü basmak şimdi sanki anne rahminden çıkmaktır.

Sonun en başında yorulmak kalp kırıklığının belirtisi,
Kısıtlanan cümlelerim okyanusun ortasındaki mehtaplara şahittir.
Derdimin çaresi yorgun kapıların kilitleridir.

Kalkıyor son tren ciğerlerimin üzerinden,
Rüyalarımda derin bir hiçlik.
Kimsenin bilmediği bir radyo kanalındaki son şarkıyım,
Güftelerim kırgın, umutsuz,
Sabah gibi geceden geçen.

Boş bir bozkırda koşuyor yelelerini savurarak beyaz at,
Hoşgeldini semerinden sarkıyor.
Sanki 120 yaşında kaldırıma basıyor ve düşüyor.


                                                                                                Adanmış tan yelinde son kalan yıldıza..

Can.