Bir gökyüzü akşamında yürüyorum,
Heybemde ağır ölüm, ağır yankı.
Dolunayın altında ağır azap yollarından şarkı dokuyorum.
Saçlarının arasında cenazemin 40. günü.
Ağır şartlar altında çalışan işçiyim,
Sabah olmak bilmez, gece savrulmadan durmaz.
Bir gizin ortasında öylece acınıyorum,
Sabah kahvaltısının ağır hasretinde.
Bu yollar en sevdiğim ölümün yalpalayışı,
Her umut vericinin elinde idam sehpası.
Ruhsuz varlıklar hakaret etmezler derdi eski bir şair, unutulmuş.
Onların elinde ağır huzurlu bakışlar vardır.
Eh bu kahroluşu da hatıratıma ekledim.
Heybemin ucu bucağı yok.
Ne geleceği var sert bir güneşle sabahın,
Ne de ruhsuzların merhamet etmeye niyeti.
Ne unutmaya niyetim var bu ağır saldırıyı,
Ne de ilan etmeye anlamsız ateşkesi.
CAN.
0 yorum:
Yorum Gönder