Üçlemede iki: Bir kızıl kanat

Üçlemede iki: Bir kızıl kanat

Bugün kızımın ölüm yıl dönümü,
Nehirin sıfıra dayanışı,
Esaretimin yıllara sayılışı.
Bağıntılı bir sanattır bu ölüm,
Elini sıcak sudan en soğuk suya bulandırır.

Kızıl kanadımın kırılışı,
Cehennemin sesine eşit olsa,
Acı bu kadar bağırırdı ve asarlardı bir çamdan.

El çizgilerimin nefretvari bir kıssa,
Kızımın hayat çizgisi kimi.
Duygularım, mantığımın katline küfürdür.
Tepeden aşağı düşer kemikler,
Saflık paçavra olur gözümüzü deler.

Velasıl bir kelamdır yok olmak,
Buharlaşmak ya da,
Ne sert bir zulümdur deniz kıyısına taşınmak.

Sert bir sonbahar kışıdır yüzdeki maske,
Diri diri gömülmek caizdir keşke.
Amandır bir çiğ yağışı,
Bu neferimi ve çelikleri çatırdatır.
Kış ölür, bahar katildir.

Elbet bir çağrışım olacak,
Ben buhar olacağım bir buluta.
Dönüşmek içindir uğultu durduk yere,
Kavram sabit kalır gece ortasına,
Ve nettir ölüm parçalanmaya.

Başparmağımdan yukarsı ağıttır,
Yastır yaşlı bir yastık.
Kızım hesap soracaktır ve acıyarak uzayacaktır salı geceleri.


Can.