Nevrim Döneli Yıl

Nevrim Döneli Yıl

Papuçlarda yıllanan nefes, sanki.
Cam duvarların arasında, nefesi tıkalı bir melek.
Ehli olduğu günah olası, şeytansı.
Gökten yırtınıyor yırtmaçlar,
Abajurumda koyu kan damlaları.

Akrep yelkovanı delercesine saldırıyor,
Çıplak bedenimin hücreleri nevrime dönüş emri, verdi.
Tarihten pek haberdar değilim.

Çakmak taşı eriyor,
Üstü çizili devinimler, arka mahalleme.
Baskın düzenleniyor.
Ciğerler eriyor kalıplarından,
Bir çığlık, ıstakozumun kabuğunu kırıyor.
Ceninime saygı dursanıza.

Ellerimin arasında, tam ortada, kızımın saçları çağrılıyor.
Ziller, ensemden çıkan ağır ziller, pansiyona müdavim oluyorlar,
Bilader, soygunun elhamı üzerimize devrilir.
Dirseklerimden başlayan kırık.

Ah, zamanla aram git gide açılıyor,
Tasvir,
Saç uçları kırık bir yıldız köşesi.
Paketi oldukça kırık bir duman,
Mübalağa,
Serçe parmağım kadar vesileli saldırgan.
Gecenin ilerisi, dönülmez uçurum.

Velhasıl, düşmekte çevredeki kiremit.
Varoşlar katledilir dönülmeyende,
Samanyolu göğsümüze düştü.
Cam parçaları ayak altlarında,
Nefsler, kucaklara oturdu.

Benim bir çığlığım var da,
Nerede atılacağını bilmem.
Bir gökyüzü işgale karar verir,
Anneler göz kapar,
Büyük mideler köşe.
Çakmak taşı bitti,
Söylemiştim.
Kalıcı bağıntı ve münakaşa.


Can.